มื้อแรกของพ่อ คือ เดนที่เหลือของลูก

มื้อแรกที่พ่อกิน​ คือเดนที่ลูกเหลือ

รักตัวเอง
เมื่อเรารักตัวเองมากพอ เราจะรักคนอื่นได้เพียงพอเช่นกัน

เราทุกคนต่างทราบกันดีว่า​ กว่าเรา​จะเติบโต​มา​จนถึงทุกวันนี้​ พ่อแม่, ปู่ย่าตายาย, หรือแม้แต่ผู้​ปกครอง​ที่เลี้ยง​ดู​เรามาแต่​อ้อน​แต่ออกนั้น​  ท่าน​ทุ่มเท​ความรัก​  ทุ่ม​เทแรงกาย​แรง​ใจ​ ยอมเสียสละหลายสิ่งหลายอย่าง​ในชีวิต​ของ​ท่านมาก​มายเพียงใด

แต่​ทำไม? เมื่อ​เรา​เติบโต​ขึ้น​  เมื่อ​เราได้รู้จัก​ “ความรัก”  เราจึงไม่​รู้​จัก​ “รักตัวเอง”

ฉันมี​เหตุการณ์​ 2​ เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ในอดีตมาเล่าให้​ฟัง​ ทั้ง​ 2​ เหตุการณ์นี้​จะ​เปิด​มุมมอง​ให้​เราได้มองเห็น​ภาพ​ชัดเจน​ยิ่งขึ้น​ว่า คนที่​รักเราปฏิบัติ​ต่อ​เรา​อย่าง​ไร​ และคนที่ไม่รักเรา​ปฏิบัติ​ต่อ​เรา​เช่นไร​ ในสถานการณ์​ที่คล้ายๆ​ กัน

เหตุการณ์​แรก​ เกิดขึ้น​ฉัน​อายุ​ 9​ ขวบ​ ในตอนนั้น​​ ครอบครัว​ของฉันยากจนมาก​ แม่​เป็น​เสาหลัก​ของบ้านเพียง​หนึ่ง​เดียว​ ท่าน​ทำ​ทุกอย่าง​เพื่อ​หาเงิน​มาจุดเจือ​ 3​ ชีวิต​ คือ​แม่, เตี่ยที่ป่วย​(หูรูด​กระเพาะะปัสสาวะ​ไม่ทำงาน)​ และฉัน​ (ลูก​สาวคนสุดท้อง)​  ส่วน​พี่​สาวทั้ง​ 2​ คนในวัย​ 18-19 ปีนั้น​​ ต้องออก​จาก​โรงเรียน​ไปทำงาน​ที่​กรุงเทพ​ฯ​ เพื่อ​ลดภาระ​ของ​แม่

ใกล้เที่ยง​ของวัน​หนึ่ง​ แม่ออก​ไปรับจ้าง​เกี่ยว​ข้าว​แต่​เช้ามืดตามปกติ​ มีเตี่ยและฉันอยู่​บ้าน​  ฉันบอก​เตี่ย​ว่า​  “อยาก​กิน​ราดหน้า​”  ด้วย​ความ​เป็น​เด็ก​ในตอนนั้น​ฉันไม่รู้​หรอก​ว่าสถานะทางการเงิน​บ้าน​เรา​นั้นย่ำแย่มากขนาด​ไหน​  ฉันไม่รู้​ด้วยซ้ำว่าเตี่ย​ไม่มีเงิน​มากพอจะ​ซื้อ​ราดหน้า​ได้​ 2​ ถุง​ เพื่อ​คน​ 2​ คน​ด้วย​ซ้ำ (เตี่ย​และฉัน)​ แต่เตี่ย​ก็​ไม่​ปฏิเสธ​ ท่านฝากเงิน​คน​ข้าง​บ้านซื้อราดหน้า​มาให้ 1​ ถุง​ แล้วเทใส่ชามให้​ฉัน​กิน​  ฉันก็​ตักกินๆๆ​ จน​เหลือ​ก้น​ชาม​ เตี่ย​ซึ่ง​นั่งมอง​อยู่​ข้าง​ๆ​ ด้วย​แววตา​อ่อนโยน​เปี่ยมไปด้วย​ความ​รัก​ เอ่ย​ถาม​ฉันว่า​ “อิ่ม​แล้วหรอ”  ฉัน​ตอบ​ท่านไปว่า​ “อิ่มแล้ว”  ดังนั้น​ เตี่ย​จึงเลื่อน​ชาม​ราดหน้าที่เหลือก้น​ชามมาตรงหน้า​แล้ว​ตัก​กิน​จนหมด

ภาพวันนั้น​ถูกบันทึก​ไว้ในความ​ทรงจำที่​ฝัน​แน่น​ลงใน​จิตใจ​ของฉันกับ​คำถามที่ว่า​ ถ้าหาก​วันนั้น​ฉัน​กินราดหน้าจน​หมด​ เตี่ย​คงไม่ได้กิน.. หรือ​เตี่ย​ตั้งใจ​อยู่​แล้วว่า​ ถ้าลูก​กินเหลือ​ ท่านก็จะกิน​ แต่​ถ้าไม่เหลือ ​ ท่าน​ก็​ไม่กิน​ ขอเพียง​ให้​ลูก​ได้กินอิ่มก็พอ…

ภาพนี้จะฉาย​​ขึ้น​มาทุกครั้ง​ที่ฉัน​กระทำสิ่ง​ใดสิ่ง​หนึ่งที่แสดงออกถึงการ  “ไม่รัก​ตัวเอง” เพื่อ​เตือน​ว่า​ รู้ใช่ไหม? ว่าเตี่ย​รัก​มากขนาด​ไหน​ แล้วทำไม! จึงไม่รัก​ตัวเอง

อีก​เหตุการณ์​หนึ่ง​ ซึ่ง​เกิด​กับญาติ​สนิท​ของฉันเอง​ พี่สาวคนนี้​อายุ​มากกว่า​ฉัน​ร่วม​ 10​ ปี เธออาศัย​อยู่​กับ​คนรัก​ของเธอ​ที่​จังหวัด​สุโขทัย​นานๆ​ ครั้ง​ที่พี่สาว​และคนรัก​ว่างจากการ​ทำงาน​ จะ​ขับรถมอเตอร์ไซค์​มาเยี่ยม​แม่​ของพี่สาวซึ่ง​พักอยู่​จังหวัด​พิษณุโลก

วันหนึ่ง​พี่สาว​และคนรัก​ออก​เดิน​ทาง​โดย​รถมอเตอร์ไซค์​จาก​จังหวัด​สุโขทัย​แต่​เช้า​  มา​ถึงบ้านแม่​พี่สาว​ที่จังหวัด​พิษณุโลก​ก็​เกือบ​เที่ยง​วัน ด้วย​ความ​เหนื่อย​ล้า​ แดดแรง​ และยังไม่ได้​ทานอะไรรองท้อง​มาเลย เป็น​เหตุ​ให้​พี่สาวและคนรักหิวข้าวจนมือสั่น​  รอ​ให้​แม่​หุงข้าว​จนสุก​ไม่ไหว

พี่​สาว​รีบกุลีกุจอ​ตักข้าวที่เหลือ​กันหม้อ​พร้อม​ทอด​ไข่ดาวโปะหน้า​ได้​ 1​ จาน​ ปรี่เข้าไปเสริฟให้​คนรัก​ของเธอ​ตัก​ใส่ปาก​อย่าง​หิวกระหาย​ส่วน​เธอ​นั้น​ได้​แต่​นั่งมอง​ตาปริบ​ๆ​ ด้วย​ความ​หิว​เช่น​กัน​  จน​กระทั่ง​คนรัก​ของเธอวางช้อน​ลง​แล้วเสือก​ข้าว​ไข่​เจียว​ที่เหลือไม่กี่​คำ​ให้​เธอ​ เธอจึงกิน​ต่อ​พอให้​บรรเทา​ความหิวไปได้บ้าง

ภาพ​เหล่านี้​ ไม่พ้นสาย​ตาของ​คนเป็น​แม่​ ท่าน​แอบ​มอง​ด้วย​หัวใจ​ที่​เจ็บ​ปวด​ แอบ​มอง​ลูก​เอาข้าว​ให้​คนอื่น​กิน​ก่อน​ ​ทั้ง​ๆ​ ที่ลูกเองก็หิว​แสนหิว​คำถาม​ที่ท่าน​ไม่ได้​อยาก​ได้​คำตอบ​ผุดขึ้น​มาพร้อม​กับ​น้ำตา​คลอเบ้าว่า​ “ทำไมน้อ? ลูก​จึง​รักคนอื่น​มากกว่า​ตัวเอง”

(เรื่อง​ราวของ​พี่​สาวนี้​ ฉัน​ได้​เล่า​ไว้อย่าง​ละเอียด​ไว้ในคลิป​วีดีโอ​​​​ชื่อ https://youtu.be/c2Q1nIa46Dc)

แชร์