นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันไม่เคยมีเธอเลย

My diary (ก่อนฉันเป็นฉันทุกวันนี้) 20032548 23.45 น.

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันไม่เคยมีเธอเลยในทุกช่วงเวลา ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเข้านอน  ทุกวันนี้แม้ฉันจะเห็นหน้าเธอบ้าง..บางเวลา  ทุกวันนี้ แม้ฉันจะนอนเตียงเดียวกับเธอทุกคืน

แต่….

  • ทุกวันนี้ ฉันกินข้าวคนเดียว
    สมัยวัยรุ่นยุค 90
  • ทุกวันนี้ ฉันซื้อของคนเดียว
  • ทุกวันนี้ เดินห้างคนเดียว
  • ทุกวันนี้ฉันร้องไห้คนเดียว
  • ทุกวันนี้ ฉันพูดคุยคนเดียว

เหลียวมองไปทางไหน ก็ไม่มีเธอเลย

ตั้งแต่เช้า ตื่นขึ้นมา เธอก็ออกไปทำงาน วันหยุด วันเทศกาลเธอก็ออกไปหาเพื่อนเธอ             ตกเย็น..ไม่มีสักวันที่จะกลับบ้านเร็ว นอน..ก็นอนหันหลังให้กัน   น้ำตาของฉันที่รินไหลเปื้อนหมอนทุกคืนวัน เธอไม่เคยรับรู้เลย

แต่ฉันก็ยังทน ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าจะทนไปเพื่ออะไร  ตอนแรกก็บอกตัวเองว่าจะทนเพื่อสักวันเธอจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีฉันอยู่ ทน..เพื่อว่าเธอจะให้เวลากับฉันมากขึ้น  ฉันพยายามทำทุกอย่าง พยายามพูด พยายามบอก พยายามเรียกร้องความสนใจจากเธอ แต่ดูเหมือนจะยิ่งเลวร้ายไปกันใหญ่

สมัยวัยรุ่นยุค 90

ฉันเป็นอะไรในสายตาเธอ  เป็นดอกไม้ประดับดอกหนึ่ง ที่เธอวางใส่แจกัน ประดับไว้มุมนึงของห้องหรือไง เธอจึงไม่สนใจใยดีฉันเลย  อดีตที่หอมหวานของเรามันคงไม่กลับมาอีกแล้ว แล้วฉันควรจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์เช่นนี้ 

กาลเวลาที่ผ่านมา

ทำให้ฉันรู้ว่าการเป็นผู้ให้

โดยที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่เคยสนใจ

เป็นเพียงอะไรที่ไม่สำคัญ

สิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้

ก็คงจะไม่ได้อยู่อย่างนั้น

ยิ่งคิด ยิ่งหวัง ยิ่งผูกพันธ์

ยิ่งดื้อรั้น ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นทุกที

วันนึง ที่เธอเป็นผู้ให้

เธอจะเข้าใจความรู้สึกของฉันตอนนี้

แล้ววันนั้น เธอเองจะรู้ดี

ว่าความเจ็บปวดที่ฉันมีนั้น..เป็นอย่างไร

บทกลอนจากสำนักพิมพ์ใยไหม : หนังสือกลอนยอดฮิตยุค 90

 

แชร์